«شرح فارسى بر رسائل شيخ مرتضى انصارى(اوضح الشروح فى فرائد الاصول)»، اثر سيد عبد الله اصغرى است. به نظر مؤلف، اين شرح، نه تنها واضح‏ترين، بلكه دقيق‏ترين و جامع‏ترين و ساده‏ترين شروح رسائل به شمار مى‏رود. مؤلف، از لحاظ دقت در عمق مطالب و مباحث و مواظبت در تبيين و تشريح دورترين نكات و رموز و فرونگذاردن كوچك‏ترين مطلب و بررسى حتى ريزه‏كارى‏هاى هر مبحثى، زحمات و مشقات بيش از حد معمول متحمل شده است. كتاب، مشتمل بر دو جلد است و متأسفانه بقيه مجلدات آن فعلاً در دست‏رس نيست. جلد اول، فقط شامل مبحث قطع بوده و جلد دوم، از بحث ظن شروع شده و با ادله حجيت خبر واحد به پايان مى‏رسد. در اين شرح، عبارات و عناوين كتاب«رسائل» با ذكر شماره صفحه و سطر، مشخص شده است و حرف(ق) اشاره به كتاب رسائل قديم است و حرف(ج) اشاره به كتاب«رسائل» چاپ جديد(چاپ جامعه مدرسين). مؤلف، در باره اينكه چرا امارات و اصول عملى نمى‏توانند جانشين قطع موضوعى وصفى بشوند، بيان مى‏كند كه سر و انگيزه مطلب آن است كه ادله حجيت اماره و اصل، تنها كارى كه انجام مى‏دهند آن است كه مؤداى اماره و اصل را، نازل منزله واقع قرار مى‏دهند؛ مثلاً اگر مكلف، نسبت به وجود خمر يقين پيدا كند، وجوب اجتناب مترتب مى‏شود؛ حال اگر خبر واحد قائم شد كه فلان مايع خمر است و يا استصحاب جارى شد كه فلان مايع خمر است، ادله حجيت خبر واحد و ادله حجيت استصحاب، مايع مذكور را نازل منزله واقع قرار مى‏دهد؛ يعنى خبر واحد و استصحاب، نقش يقين را از لحاظ كشف واقع ايفاء مى‏نمايند و احكام خمر مترتب مى‏شود و لذا خبر واحد و استصحاب با كمك ادله اعتبار آنها، مى‏توانند جاى‏گزين قطع طريقى و قطع موضوعى طريقى بشوند و اما ادله اعتبار خبر واحد و استصحاب توانايى آن را ندارند كه علاوه بر قرار دادن مؤداى خبر واحد و استصحاب را به منزله واقع، خود خبر واحد و استصحاب را نازل منزله صفت قطع قرار بدهند. مؤلف، در بحث تجرى اشكال مهمى را بر كلام صاحب فصول وارد كرده كه حتى مرحوم شيخ نيز آن را متذكر نشده است و آن اينكه هر دو عنوان تجرى و معصيت، از نظر اصطلاح با هم تباين دارند و در هيچ جا با هم اجتماع نمى‏كنند و در يك مورد صادق نخواهند بود؛ مثالى را كه براى تصادم تجرى و معصيت ذكر كرده‏اند، تنها مصداق معصيت است و تجرى به معناى اصطلاحى اصلاً صادق نخواهد بود. مؤلف، تصريح مى‏كند كه مرحوم شيخ در مورد قطع حاصل از مقدمات عقليه و حكم عقل و براهين عقلى، راه وسط و ميانه را انتخاب فرمودند؛ به‏طورى كه نه روش اخبارى‏ها درست است كه به‏كلى حكم عقل و مطالب آن را از اعتبار ساقط مى‏دانند و نه مذهب بعضى‏ها درست است كه به خاطر علاقه‏مندى به ادراكات و استدلالات عقلى، از روايات و احاديث روى گردانده‏اند و با قياس و استحسان عقلى سر و كار دارند. جلد دوم كتاب، مربوط به ظن و امارات غير علمىِ مفيد ظن مى‏باشد. در اين جلد، در دو مقام بحث مى‏شود: مقام اول: آيا از ديد عقل، تعبد و پاى‏بند شدن به ظن و در رابطه با احكام و تكاليف شرعى، ظن را به‏عنوان حجت شرعى شناختن و طبق آن عمل كردن، امكان دارد يا خير؟ مقام دوم: آيا تعبد به ظن عقلاً و شرعاً به وقوع پيوسته است يا خير؟ شارح، در اين كتاب مطالب ارزش‏مندى را ارائه مى دهد و با تبيين و تشريح ادله حجيت خبر واحد، كتاب را به پايان مى‏رساند. مقدمه و متن كتاب.